Thanl thotta veyil

പ്രണയത്തിന് നിഗൂഢമായ ഒരു ഭാഷയുണ്ട്. അത് ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഷയാണ്. അതിന് നിയതമായ ഒരു ലിപിയില്ല; ഭാവം തന്നെയാണ് അതിന്റെ രൂപം. അത് അവാഖ്യേയവുമാണ്. ആ ഹൃദയഭാഷ കവികള്‍ക്കുമാത്രം സ്വന്തമാണ്. അത് വാസനാബലത്താല്‍ കിട്ടുന്നതുമാണ്. ഭാവഗാനങ്ങളുടെ ഘടനയാണ് ഈ കവിതകള്‍ക്ക്.